ความรัก….ของแม่…..รักไม่มีสิ้นสุด

เหตุผลที่เราควรรักแม่ มากกว่าแฟน……………LOVE  MOM   

 

แม่. . . ไม่เคยหลอกให้เราหลงรัก เพราะเราเต็มใจรักแม่ โดยไม่ต้องหลง แม่. . . ไม่เคยบอกเลิก แม่. . . เป็นแบงค์ส่วนตัวที่เวลากู้ไม่เคยคิดดอกเบี้ย และไม่ค่อยทวงคืน แม่. . . เห็นเราเดินแก้ผ้าตั้งแต่เล็ก โดยไม่เคยติเรื่องรูปร่าง แม่. . . เป็นคนที่เห็นเราดีกว่า แฟนของแม่เสมอ ขอหอมแม่ไม่ยากเท่าขอหอมแฟน แม่. . . ยอมตัดสะดือตัวเองเพื่อให้เราเกิดมา แม่. . . สอนให้เราพูดได้ เพื่อจะไปบอกรักแฟนตอนโต แม่. . . ยอมเป็นยายอ้วนลงพุงตั้ง 9 เดือน เพื่อให้เราอาศัยอยู่ข้างใน และในประเทศนี้ไม่มี . . . “วันแฟนแห่งชาติ” เหมือนวันแม่ใช่มั้ย  

กลอน เพื่อแม่

ณ วันนี้ลูกซาบซึ้งพระคุณแม่ บริสุทธิ์แท้ความรักแม่ที่กลั่นได้ หากลูกทำผิดพลาดแม่เสียใจ โปรดอภัยให้กับลูกที่กระทำ ลูกสัญญาหากลูกก้าวเป็นผู้ใหญ่ แทนคุณไซร้ให้แม่ไม่ตรากตรำ เพราะทุกอย่างแม่พร่ำสอนลูกทุกคำ ลูกจะนำสิ่งแม่สอนประพฤติตน ท้ายสุดนี้ลูกขอกราบดั่งแทบเท้า จะคอยเฝ้าดูแลแม่ทุกแห่งหน ความรักแม่เปรียบเสมือนดั่งสายชล กว้างเหลือล้นยากแทนคุณดั่งมารดา ใครหนอให้กำเนิดเราเกิดมา ใครหนอชุบชีวาให้กล้าหาญ ใครหนอคอยสั่งสอนทุกวันวาน ใครหนอเป็นสะพานให้ก้าวไกล ท่านผู้นี้คือ ?แม่? แท้ที่สุด แม่เปรียบดุจดั่งสารธารที่หลั่งไหล แม่เป็นผู้เลิศประเสริฐมากกว่าใคร แม่ยิ่งใหญ่ยากจะทดแทนพระคุณ ตักแม่หอมกรุ่นอุ่นไอรัก ลูกประจักษ์เห็นแท้โอ้แม่จ๋า ยามลูกนี้ได้สนิทแนบนิทรา ชื่นอุราซ่านไออุ่นละมุนละไม ยามลูกทุกข์ส้อยเศร้าเหงาละห้อย ตักแม่คอยรองรับไม่ไปไหน ซบตักแม่นุ่มน่มอบอุ่นใจ ลูกซึ้งในพระคุณแม่แน่แท้จริง แม่คือพระผู้สร้างให้กำเนิด ผู้ประเสริฐก่อเกิดลูกปลูกความฝัน ถักทอรักฟูมฟักเนิ่นนานวัน จนลูกนั้นเติบใหญ่จนได้ดี เป็นดั่งเทียนยอมเผาตนจนมอดไหม้ ยังแสงให้ลูกเห็นทางไม่ห่างหนี แสงอาทิตย์ส่องทางเดินเนิ่นนานปี มารดานี้ส่องสว่างทางชีวัน “แม่”จึงเป็นผู้สร้างทางชีวิต คอยลิขิตแต่งแต้มหลากสีสัน จากผ้าขาวผืนขาดเมื่อวานวัน กลับเปรผันเป็นผ้างามยามเติบโต    กลั่นเม็ดเลือดเม็ดน้อยนับร้อยหยด จนปรากฎเป็นหยดนมรสกลมกล่อม เพื่อหล่อเลี้ยงทารกน้อยค่อยอดออม เฝ้าถนอมฟูมฟักรักเมตตา วันเปลี่ยนวันเดือนเปลี่ยนเดือนหมุนเคลื่อนคล้อย จากเด็กน้อยเริ่มมีแรงเริ่มแข็งกล้า ค่อยสอนเดินสอนทำสอนคำจา สอนปัญญาสอนวิชาสารพัน ทารกน้อยวันนี้เห็นเป็นผู้ใหญ่ แม่ภูมิใจในผลงานการสร้างสรรค์ ความเหน็ดเหนื่อยกายใจหายไปพลัน เมื่อถึงวันลูกได้รับปริญญา วันนี้ลูกของแม่สุขถ้วนทั่ว มีครอบครัวอยู่เย็นเป็นฝั่งฝา แม่คนนี้ย่างเข้าสู่วัยชรา รอเวลาสู่กองฟอนตอนสิ้นใจ วันเอยวันแม่ สองตาแลหม่นหมองอยากร้องไห้ บ้านแม่อยู่วันนี้ไม่มีใคร มีแต่ไก่กับหมาที่สีมอซอ อยากฝากดาวถามฟ้าหาลูกรัก ใครรู้จักบอกให้ได้ไหมหนอ แม่ชราผู้อยู่หลังยังเฝ้ารอ บอกอยากขอเห็นหน้าอีกคราเอย ขอกล่าวเป็น…บทกลอน…สอนใจท่าน เก้าเดือนนั้น…แม่ถนอม…พร้อมรักษา รอวันครบ…กำหนดคลอด…ตลอดมา สู้ฟันฝ่า…เพื่อลูกรัก…จักได้ชม ท้องเริ่มปวด…รวดร้าว…ราวใจขาด เจ็บขนาด…เพียงไหน…ใจไม่หวั่น เหงื่อไหลโชก…ท่วมกาย…แทบวายพลัน เพื่อลูกนั้น…ได้กำเนิด…เกิดออกมา เสียงอุแว้…แม่ได้ยิน…สิ้นความปวด ความเจ็บพรวด…พลันหาย…คลายหมดสิ้น หญิงหรือชาย…รักสุดใจ…ให้ยลยิน ดวงชีวิน…ของแม่…แต่นี้ไป ยามลูกหิว…ร้องไห้แง…มาแม่ป้อน ดื่มนมก่อน…จากอกแม่…ดีแท้หนา ยามมีไข้…เฝ้าถนอม…พร้อมหายา แม่อุ้มพา…หาหมอ…ไม่รอรี จนเติบใหญ่…แม่ก็ให้…การศึกษา เพื่อได้มา…อนาคต…อันสดใส ยอมอดอยาก..ให้ลูกนี้…มีสุขใจ เป็นผู้ใหญ่…ในวันหน้า…นะคนดี จบออกมา…มีงานทำ…ไม่ลำบาก ความทุกข์ยาก…คลายหมดสิ้น…ให้บินหนี มีความสุข…พร้อมครอบครัว…ชั่วชีวี พบสิ่งดี…แม่ตั้งใจ..ให้เป็นทุน ลูกขอกราบ…แนบลง….ตรงเท้าแม่ ที่ดูแล…ลูกเติบใหญ่…ให้คำสอน พระคุณแม่…มีมากล้น…จนเกินกลอน กราบวิงวอน…คุณพระป้อง…คุ้ม..ครอง..เทอญ.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: